Ik verheerlijk ze nog steeds, zoek ze op, geef ze een bezoek. En de diversiteit, er valt oneindig te combineren. Ze verwelkomen mij altijd met een stukje, of gedachte, of een perspectief met een ‘other point of view’. Deze keer koos ik een bankje op een plaats, in het midden van een soort van rotonde, waar mieren en ander gespuis het voor het zeggen hebben. Ik schiet ze weg van mijn benen terwijl ze mijn broek beklimmen. Vredig tussen een rondje bomen en wat collega-bankjes bereid ik me voor op voetbal. Het blijft hier in Brasil een kunst. Soms sta ik zo versteld van alle mooie bewegingen dat ik soms vergeet dat ik de bal moet afpakken. Ik ben trouwens nog steeds té slecht, na al die weken oefenen, al die loze schoten op doel, al die momenten dat ik weer werd gedolt door een Braziliaan op volle toeren. Toch moet ik verbeteren. Minstens één doelpunt wordt de doelstelling. Voor de rest zal ik waarschijnlijk wel weer rennen als een malle en snoekduiken maken als ik op doel sta (hardcore valt veel harder, zoals het eerste deel van het woord al zegt, dan gras…). Ik zal met inzicht manjefieke balletjes overspelen op de manier van het driehoekje op de playstationcontroller met Winning Eleven…

Ik doe een snelle observatie, twee keer heen en weer van links naar rechts. Bussen rijden in een rondje om me heen (geweldig een rotonde!), vogels fluiten. Alles en iedereen behoeft een doel. Zal er iets van mij verwacht worden? Ik hou het er op dat ik onbewust al doe wat er van verwacht wordt. Me aan de vrijheid overgeven, observeren en gedachten laten vliegen . Ik ga de weg naar het voetbalveld volgen, laat al krabbend de beestjes alleen en groet alle bankjes om me heen…

<img src="http://img.photobucket.com/albums/v605/kroko/037f4322.gif"

Porque sou Brasileiro
Eu sou do litoral
Eu sou do mundo inteiro [intéiro]
Eu sou do carnaval…

Ik hang onder een veel te blauwe luchtIk hang in de stilte van BrasilMijn verlangens worden al hangend bevruchtomdat ik kan hangen wanneer ik wil… -Vanavond val ik als een rups in slaapIn het donker van de nachtEn bij de aanvang van de morgenHeeft een vlinder al de macht…

Vandaag is het dan zover. De zondag van de verkiezingen in Brasil isaangebroken. Vandaag stemmen de Brazilianen voor de Presidente, deGovernador(a), de Senador(a), de Deputado Estadual (afgevaardigde voorde staat) en de Deputado Federal (afgevaardigde voor de regio).Allemaal in één keer. De laatste weken was het één en al propaganda.Vooral op tv, maar ook de kranten stonden vol advertenties,praalverkiezingswagens reden op en af, auto zijn volgeplakt metstickers en heel Brasil hangt vol met posters. Vandaag liep ik door denormaal gesproken drukke straat Theodoro Sampaio. Het was er stil. Destraat lag bedolven onder de verkiezingsflyers. Iedereen was aan hetstemmen. Niet normaal hoeveel schade de politiek hier aan het milieuaanricht. Stemmen in Brasil is trouwens een obligation. Als je nietkomt opdagen ligt er de volgende week een brief in de bus met teneerste een boete en ten tweede een verklaringsformulier om aan te gevenwaarom je niet kon stemmen. Al weken hoor ik de discussies aan over wiede nieuwe president zou moeten worden. Wordt Lula verkozen in de eersteperiode of komt er nog een tweede stemming. De voornaamste concurrentvan Lula (PT, Partido Trabalhadores – Partij voor de werkenden, meestovereenkomend met de PvdA) is Geraldo Alckmin (PSDB, Partido da SocialDemocracia Brasileira – Sociaal Democratisch, te vergelijken als eenmix tussen CDA en VVD, alleen zonder religie, in Brasil is kerk enstaat gescheiden.) Dan is er nog Heloísa Helena (PSOL), PartidoSocialismo e Liberdade – de SP van Brasil), zij zat vroeger bij departij van Lula, maar heeft haar eigen partij opgericht. De kans dat zewint is vrij klein. Alckmin maakt alleen eigenlijk nog maar een kansals Lula vandaag minder dan 50% van de stemmen krijgt, want dan komt ereen tweede stemronde tussen de eerste twee. De exitpolls rollenmomenteel binnen. Het gaat erom hangen. Van alle geldig verklaardestemmen had Lula een uur geleden 48%, Alckmin 38% en Helena 8%. In depeilingen van de afgelopen weken kwam ook al naar voren dat de kans opeen tweede stemming groter en groter werd. Dit voornamelijk door decorruptieschandalen van de partij van Lula die vorige week in depubliciteit kwamen. Brasil heeft al een grote geschiedenis als het omcorruptie gaat en dat stereotype lijkt zich voort te zetten. Het zitnog alles behalve goed hier in de politiek. Ik hoor buiten vuurwerk,dikke kans dat Lula het toch gered heeft. Ik ga eens even kijken naarde verkiezingsuitslag op tv…

Ook in Brasil bestaat de dag van de vliegende mieren…

Gister in het begin van de avond zwermden er miljoenen door de stratenvan São Paulo. Het was een apart, maar mooi gezicht. Een miereninvasiedie het de mensheid voor een paar uurtjes best lastsig maakt om overstraat te lopen, zonder per ongeluk een vliegende mier alstussendoortje in je mond te hebben. [Ze smaken ongefrituurd verre vansmakelijk]. En het beperkte zich niet alleen tot buiten. Overal waarlicht te vinden was verschenen de zich op vleugels voortbewegendemieren. De supermarkt met het felle TL-licht was een perfecte plaats endaar verzamelde zich dan ook een hele meute. Met mijn arm wapperenddeed ik boodschappen…

Het schijnt dat alle miertjes tegelijk vertrekken op de eerste warmedag na een periode van regen en kou. Wie bepaalt of ze allemaal gaan ofniet is mij niet bekend. Zal de koningin wel zijn. De hele reden voorde uitvlieging is het paren. En wat is er nu een beter plek om zwevendin de lucht boven São Paulo voor het mierlijke nageslacht te zorgen.Feit is wel dat het mannetje na de daad, dood gaat. De vrouwtjesverliezen haar vleugels, dalen neer en leven verder…

Nu liggen er miljoenen lijkjes op de straten…

Ik ga vluchten. Weg van het koude, vieze, winderige, regenachtige SãoPaulo. Rugtas vol en op naar de metro. Waar ik stelletjes zie zoenen inde hoek, hevig pril verliefd. Ze stappen hand in hand één halte voorhet busstation uit. Mijn stop is Tietê, het hart van alle Braziliaansebusverbindingen. Ik vind het heerlijk daar zomaar rond te drentelen.Een immens grote hal, gevuld met voornamelijk busreizigers. En ik bener één van. Ik loop automatisch naar de kassa van mijn busmaatschappij,zoals ik dat al zo vaak gedaan heb. Bij Piracicabana sluit ik aan in derij. Aan de rechterkant zitten de busmaatschappijen voor een ticketnaar een ander Zuid-Amerikaans land. Argentiniè, Chili, Bolivia,Colombia, Paraguay, overal gaat wel een bus heen. In gedachten loop iknaar een willekeurige kassa en koop een ticket naar het onbekende. Pakeen bus naar "je-zie-wel-waar-je-uit-komt". Ooit zal ik hier weer eensstaan, met een backpack ofzo, en dan zal ik zomaar random een ticketkopen, zwervend door Zuid-Amerika, op zoek naar eigenlijk niets. Opzoek naar iets moois wat me te wachten staat…

Ik word uit mijn dagdroom ontwaakt door een non die achter me in de rijstaat (dezelfde non die twee uur later in de bus mij vervelend probeertover te halen om te geloven in haar godsdienst), ik was aan de beurt.Met R$ 22,35 in m’n hand loop ik naar de man en bestel een stoel in eenbus die mij naar Santa Barbara d’Oeste zal brengen. Ik krijg plaats 23,aan het raam. Met mijn ticket op zak bedank ik de ticketverkoper, draaime om en zie ik links voor de kassa van Peru een stelletje staan metzo´n veel te grote tas op hun rug. Ik loop rechtdoor en begeef me weertussen de andere reizende en wachtende mieren in dit grote nest volindividuen. Iedereen z’n eigen bestemming…

De trap naar beneden leidt me naar de vertrekhal, een hele lange, bredegang met 60 busvertrekplaatsen. Ik loop naar nummer 41. Daar zit eengroepje mensen om de grond te wachten, dus sluit ik me maar aan(schapengedrag/mierengedrag), rook een sigaret, hoor de verhalen vaneen man aan over zijn werk en wacht op de natuurlijk veel te late busdie mij naar mijn hopelijk zonnige bestemming brengt..

• Amsterdam is echt een dorp in vergelijking met São Paulo…
• Ik woons sinds kort tussen de typische Brazilianen in Pinheiros…
• Ik vind het nog steeds heerlijk…

Brasil is selling your soul to the samba…

Alles is nog steeds heerlijk hier…

Beijo!